Nadat ik vanwege lichamelijke klachten niet meer kon sporten, ging ik op zoek naar een nieuwe hobby en dat werd uiteindelijk fotograferen. In 2011 kocht ik de eerste spiegelreflex camera. Daarvoor had ik niet vaak gefotografeerd.
Eerst maar even waar ik mee fotografeer: dat is een Sony A77II. Een spiegelreflex met veel mogelijkheden. Als lenzen heb ik onder andere een Sony SAL 50mm 1.8, een Tamron SP 90mm 2.8 en een Sigma 17-70mm 2.8-4. Een fijne camera dus met lensen waarmee je prima uit de voeten kunt in de stad, met portretten en macrofotografie. Het leukst vind ik het fotograferen van mensen (portretten, modellen en straatfotografie) en natuur.
Ik vond het als kind al prachtig naar de doka te kijken van mijn oom, die bij ons woonde. Simpel gezegd: zwarte plastic plaatjes veranderden in mooie foto’s!!!! Als 11 jarige kreeg ik van mijn ouders een Agfa Clack. Ik heb heel wat foto’s van mijn familie hiermee gemaakt. Het kostte zo nu en dan wel wat van mijn zakgeld.
Ik kwam er echter al gauw achter dat ik toch niet een échte fotograaf ben. De camera doet het werk wel. En ja, familiefoto’s en foto’s van de kleinkinderen maak ik wel, en ik heb al heel wat collages voor fotoalbums gemaakt, maar daar ligt niet mijn hart. Mijn foto’s combineer ik graag met mijn andere creatieve vaardigheden. Ik voel me meer een kunstenaar dan een fotograaf en niet al mijn werk wordt door anderen begrepen. Wat logisch is. Het is gewoon subjectief.
Ik heb het altijd leuk gevonden om foto’s te maken. Meestal tijdens de vakanties en uitstapjes en speciale gelegenheden. Langzaam werden mijn camera’s steeds iets beter van kwaliteit. In 2013 heb ik mijn Nikon D3200 aangeschaft en ben een cursus gaan volgen bij Peter van Buren. Hier heb ik leren fotograferen in de M-stand. In de A of S-stand fotografeer ik zelden, omdat ik dan (teveel) moet denken over de juiste instellingen van de camera.
Ik heb mij anderhalf jaar geleden aangemeld bij de fotoclub omdat ik mijn “huis tuin en keuken” foto’s graag wil verbeteren.
Deze actieve club lijkt mij de uitdaging te geven om meer met mijn foto’s te doen. Tijdens de, helaas door corona, nog maar beperkt gebleven clubavonden kom ik tot de ontdekking dat er voor mij veel te leren valt.